Uključivanje muškaraca u aktivnosti dečje zaštite

detalji

Datum izdavanja:  22. 01. 2016. Autor:  Ana Popovic Vrsta publikacije:  Newsletter / Review / Bulletin

U ovom članku Džonatan Skaurfild, vodeći istraživač u oblasti socijalnog rada sa muškarcima, raspravlja o rodnim konstrukcijama klijenata u okviru zaštite dece, usredsređujući se na način na koji socijalni radnici posmatraju muškarce (dakle očeve) i muškost unutar oblasti dečje zaštite.

Skaurfildovi zaključci su zasnovani na etnografskom istraživanju sprovedenom u periodu od tri meseca 2000. godine u Velikoj Britaniji, i zasnovanom na razgovorima sa ženskim i muškim socijalnim radnicima kao i na beleškama o pojedinim slučajevima. Ipak, uprkos činjenici da je Skaurfildovo istraživanje obavljeno u kontekstu Velike Britanije, njegovi zaključci su dalekosežni i mogu da se primene i na prakse socijalnog rada u drugim lokalnim kontekstima koji počivaju na istim socijalnim parametrima kao Skaurfildova studija slučaja, na primer da su klijenti fizički sposobni heteroseksualni belci iz siromašnih porodica. Doduše, Skaurfildova studija ostavlja prostor za mogućnost različitih konstrukcija muških klijenata druge rase (ne belci), seksualnog opredeljenja (ne heteroseksualni) ili klijenata sa posebnim potrebama.

Ovo etnografsko istraživanje je pokazalo da nema razlike u tome kako muški i ženski socijalni radnici vide muške klijente (očeve); naime, i socijalni radnici i socijalne radnice konstruišu muškarce i muškost na isti način. U tom smislu, Skaurfild izdvaja šest glavnih diskursa muškosti koje koriste socijalni radnici u svom radu u okviru dečje zaštite. Socijalni radnici obično posmatraju očeve na negativan način: 1) kao pretnju (kao počinioce seksualnog nasilja ili nasilja u porodici), 2) kao beskorisne (muškarci često nisu kod kuće i malo doprinose porodičnom životu), 3) kao nebitne (muškarci koji nisu zakonski staratelji ili muškarci za koje majke ne žele da budu uključeni) i 4) kao odsutne (muškarci koji izbegavaju kontakt sa socijalnim radnicima). Retko su viđeni u manje negativnom svetlu, kao da se ne razlikuju od žena ili ponekad čak kao bolji od njih (na primer u slučajevima kada se majke posmatraju kao neuspeli staratelji).

U okviru ovih dominantnih diskursa koji muškarce prikazuju u negativnom svetlu, kao što je na primer posmatranje muškaraca kao pretnje, socijalni radnici su skloni izbegavanju komunikacije sa muškarcima, a posledica toga je njihovo nesarađivanje sa socijalnim službama jer se socijalni radnici usredsređuju isključivo na saradnju sa majkama. Do ovoga dolazi iz dva razloga: 1) socijalni radnici se plaše eventualnih fizičkih napada od strane muškaraca i 2) majke se smatraju glavnim starateljima i zaštitnicima dece. Stoga se opredeljuju za saradnju sa majkama, tvrdeći da je rešenje za suzbijanje nasilja nad decom ili njihovog zanemarivanja u rukama majki, koje treba da ili napuste muževe ili da ih izbace iz kuće. Ako to ne učine, smatraju ih “neuspelim majkama”. Kao rezultat toga, čak i u slučajevima kada je otac nasilnik, socijalni radnici se ne opredeljuju za pokušaj saradnje sa njim, već krive majku zato što “nije uspela da zaštiti” dete.

Skaurfild ističe da to mora da se promeni: socijalni radnici moraju da budu obučeni da razumeju rodni diskurs socijalnog rada kao prakse. U najboljem je interesu za dobrobit deteta da socijalni radnici prestanu da majke smatraju “neuspelim starateljima” i da uključe očeve u programe socijalnog rada.

 

Dokument pripremila Ana Popović za Centar za zaštitu dece u Jugoistočnoj Evropi, 2016.

Jezik(ci) materijala: 
engleski
Ovaj sadržaj je relevantan za državu(e): 
Međunarodni

Ovaj projek(a)t je finansiran od: